Şarapçı Remzi

Ne komşuluk kalmış bu mahallede ne dayanışma

Bana sorarsan en iyisidir Şarapçı Remzi Amca

Pek sevilmez ama hep düşene koşar yardıma

Yüreği temiz, elleri biraz pistir anca

Çoğu zaman yatar parkta ve giyer koca bir parka

Sakallı ya derler Marx ama Robin Hood aslında

Yerde bir gün para bulunca bayram yaşattı çocuklara

Kalan parayla içki aldı yine tam bir kasa

Deli sanırlar ama Adorno öğretti tüm parka

Anne erken ölünce kalmış zengin ve aksi bir baba

Evden kaçmış, tıp kazanmış ama atılmış olaylara karışınca

Tutamam demiş silah, asker kaçağı hala

Delirirdi bu dünyada, düşünmedi para mara

Aldı gitti vura vura, kıyılır mı bu adama

Birileri kara kara düşünüyor ara ara

Ne olacak bu dünya

Hiçbir işte tutunamamış, evlenip boşanmış

Dinsiz imansız ve talihsiz bir adammış

Bir sevgilisi varmış, arada gelen o kadınmış

Camdaki teyzeler içki kadar buna da kızarmış

Mahalle sanki Ağır Roman, geçenler hızlı yürür korkudan

Ceplerini yoklar kimisi ama önyargıdır tabii ki

Ağır abiler bir gün mevzuda, ayırmaya gitti Remzi

Bir el silah sesi, yıkıldı, aslan gibiydi

Cenazesinde toplam üç kişi vardı

Biri Allah’ın emri zaten İmam’dı

Biri ben diğeri de bakkal’dı

Bakkal dedi ki “Bana Remzi’nin borcu vardı”