Yangın Anında İlk Kurtarılacak Şey

Yangın anında ilk kurtarılacak şey, bana aldığın mavi kazaktı

Gülerlerdi bana epey, bu duygular onlara çok uzaktı

Dünya güzeli bakışlarına, en son kim aldandı

Bilmek istemiyorum bunu ama, herkes meraklandı

Bu masa çok efkârlı, hep Zeki Müren çaldı

O kadar derdi anlatırken, ne ara bitti bu rakı

Çok mu mutsuz ki bu dünya, payımıza düşeni aldık sırayla

Bir tabela gibiyim küsüm selamsız arabalara, yol kenarında

Sus artık sus artık

Başım çatlıyor gülmemekten

Biz bizi kaybettik ya zaten

Susardık susardık

Küçük kavgaları büyütürken

Sen beni severdin eskiden

İstanbul’da denize giremeyen, bir nesiliz bisiklete binemeyen

Bir de ayrıldık şimdi senle, yazlar inadına bitiyor hemen

Bu bina yoktu eskiden, deniz görünürdü pencereden

Duvara kale çizerdik tebeşirle, toplar dönerdi direkten