Sendin Düşmanım

Ne düşman bilir, ne kışı sever

Ruhumda cevher, kendim olurdum

Gözlerim kısık, belki de aşık

İçimde bir ışık, derdim olurdun

Git, hadi git, yine git, yine gitme

Gör ve de bil, bil ki git, yine gitme

Korkarken kendimden, titrerken elleri

İsterken yarınları seninle, göremedim

Bilirken içini, kaldım hep dışında

İsterken yaşamayı seninle, bilemedim

Sendin düşmanım

Gittikçe içime kapandım

Çoğu zaman kendimden utandım

Sendin düşmanım

Ne insan bilir, ne doğru söyler

Sadece bekler, hata bulurdun

Gözlerin açık, kendine aşık

İçimdeki ışık, derdin olurdu